- Najbardziej wstrząsające wydarzenie ostatnich dni to zamach na krakowskim rynku, choć przecież codziennie ludzie giną tysiącami na wojnach i w aktach nienawiści. Tym razem było to blisko. Czy takie wstrząsy coś nam mówią? Może wystarczy zwykłe narzekanie, jaki świat jest okropny lub medialne analizy mistrzów propagandy. Czy Słowo Boże może nam dać światło? Stwierdzamy, że zrobił to szaleniec, bo kto inny zabija najpierw swoją rodzinę, to prawda. Dla wielu to koniec rozważań, bo szaleństwo jest szaleństwem i niczym więcej. Jednak ten człowiek przez krótkie życie był dzieckiem, dorastał, żył wśród nas i przez większość swoich 24 lat krok po kroku wchodził w to przerażające szaleństwo. W filozofii Fryderyka Nietzschego, któremu przypisuje się duchowe ojcostwo nazizmu pojawia się postać szaleńca, który w biały dzień zapala światło i ogłasza ludziom, że zabili Boga. Ludziom, którzy świętują uwolnienie się od Boga, wiary, wartości, ogłasza straszne skutki tego, co zrobili. Szaleniec ogłasza im, że wchodzą w erę mrocznego kryzysu. Sam autor tej wizji ostatnie 11 lat spędził w szpitalu, w kompletnym obłędzie.
- Ewangelia też mówi o jakimś szaleństwie. W przypowieści o talentach, czyli o ogromnej wartości powierzonej człowiekowi przez Boga. Talent to 20 lat pracy lub około 30 kg złota. To ogromny majątek. Szaleńcem jest sługa, który zmarnował szansę i utracił wszystko, choć po ludzku nie zrobił nic złego, nic nie ukradł, nie zgubił, nie roztrwonił. Zakopał w ziemi bogactwo pana i oddał nienaruszonym. My sami częściej myślimy, choć i nieraz mówimy: ja nic złego nie zrobiłem i nic złego nie robię. Sądzimy jak ten sługa, że wszystko jest OK. Nic złego nie zrobiłem. Zakopanie talentu w ziemi to obraz grobu, uśmiercenia niesamowitej możliwości i szansy, którą otrzymał. W życiu nie chodzi o to, by nic złego nie zrobić. To żaden sukces, którym moglibyśmy się chwalić. Przeciwnie, stajemy się grabarzami życia.
- Szczególnie ważne jest usprawiedliwianie sługi złego: „Panie wiedziałem, że jesteś człowiekiem twardym… Bojąc się więc, poszedłem i ukryłem twój talent w ziemi.” To sedno fałszywego rozumienia Boga, który jest dla człowieka zagrożeniem, ciężarem, twórcą tego niesprawiedliwego świata. Nawet przypowieść potwierdza ten zarzut. Od początku nierównego podziału bogactwa, a na koniec decyzja oddania talentu temu, kto ma już dziesięć. Zakopanie talentu to jak pogrzeb Boga, radość, że można zbudować świat bez Niego. Można wierzyć byle Bóg był daleko. To jest też pogrzebanie sensu i radości życia. Człowiek nie widzi już daru, nie widzi bogactwa życia, nie widzi niepowtarzalnej szansy. Widzi tylko ciężar i niesprawiedliwość. Jak w zamachu: jeden ginie lub jest ciężko ranny, a inni robią zdjęcia. Owocem tego pogrzebania życia w ziemi będzie frustracja, smutek, zgorzknienie, złość, agresja, ciągłe narzekanie i szemranie. Człowiek, choć uwolnił się od Boga, nie zauważył, że pogrzebał swoje życie. Rozpoczyna się era szaleństwa nie tylko pojedynczych osób, ale całych narodów, które chcą wojny i zabijania.
- Obaj policjanci ranni w zamachu byli ministrantami i lektorami. Tylko oni wiedzą, czy jest więź między latami przy ołtarzu a odwagą zaryzykowania życia, by zatrzymać zamachowca. My odnówmy wiarę, że Bóg nie tylko daje nam życie, ale wypełnia czas łaską chwili: dobrem, które możemy podjąć, często zwykłym, jak uczciwa praca, życzliwość dobrego słowa, uśmiech, otwartość na drugiego. Zamiast powtarzać: nie mam czasu, mieć czas i go oddawać. Tym jest możliwości codziennego dobra we wszelkich postaciach. Ostatnio mówiliśmy, jaką szansą jest poranna modlitwa. Jest ona jak zmartwychwstanie w otwarciu oczu na bliskość Boga. Krokiem drugim jest prosta prośba i ufność; Panie, pozwól mi odkryć całe dobro tego czasu, zauważyć, do czego mnie wzywasz, co mi dajesz, jaka będzie łaska tego dnia. To poranne lekarstwo na chore usprawiedliwienie: nie robię nic złego, na chorą wizję Boga dalekiego i niepotrzebnego, na marnowanie czasu, na każdą postać grzebania daru życia. W porannej modlitwie odkryjemy, o czym dziś mówił św. Paweł: „Nie jesteśmy synami nocy ani ciemności. Nie śpijmy przeto jak inni, ale czuwajmy i bądźmy trzeźwi.” Trzeźwi na dar łaski, który wypełnia nasz czas.
